Bunt dwulatka

Bunt dwulatka przypada pomiędzy 18 a 26 miesiącem życia dziecka, jednak może się on już zacząć około 16 miesiąca lub znacznie później.
Złość w tym okresie jest dla dziecka zupełnie nowym uczuciem – okazuje ją gdy czegoś bardzo chce, a nie może tego mieć, kiedy próbuje coś zrobić, a to się nie udaje, gdy napotyka na przeszkodę w postaci Twojego zakazu.

Negatywna reakcje dziecka może się jeszcze nasilić, gdy dziecko jest zmęczone, znudzone, głodne, nie ma informacji o wyznaczonych granicach, ma zbyt wiele możliwości wyboru, od rodziców dostaje sprzeczne komunikaty,

Jak się dziecko zachowuje?
- Używa najczęściej słów „nie” i „daj”.
- Pokazuje na kosz na śmieci mówiąc do Ciebie „beee” a jak tylko nie jest pilnowane to z olbrzymią radością wyciąga śmieci z kosza.
- Reaguje na Twoje zakazy wściekłością, biciem, rzucaniem się na ziemię, krzykiem, płaczem.
- Ze złości rozlewa picie, rzuca jedzeniem, rysuje po ścianach i meblach.
- Walczy z Tobą na każdym kroku i wyraźnie okazuje swoje niezadowolenie.
- Najbardziej interesują go rzeczy zakazane takie jak wtyczki do kontaktów, kable, kosz na śmieci itd.
- Nie chce się dzielić zabawkami z innymi dziećmi – w tym wieku wszystko uważa za swoją własność i nie rozumie, dlaczego miałby dać innemu dziecku swoją ulubioną zabawkę.

Jak powinniśmy reagować na zmianę zachowania naszego dziecka?
- Najważniejsze to nie daj się wyprowadzić z równowagi i postaraj się być cierpliwa.
- Nie pozwalaj dziecku na wszystko – zdecydowanie wytyczaj mu granice i bądź konsekwentna w ich przestrzeganiu.
- Uprzedzaj dziecka o sytuacjach, które go czekają. To pomoże mu przygotować się do nowej sytuacji i wzmocni jego poczucie bezpieczeństwa.
- Zdecydowanie zabierz dziecku przedmiot, który jest dla niego niebezpieczny.
- Musisz uniemożliwić mu robienie zakazanych rzeczy np. wychodzenia na parapet.
- Dziewczynkę uspokój przytuleniem i ciepłym głosem, chłopca zainteresuj czymś innym.
- Nie pozwalaj by dziecko Cię biło – zdecydowanie ale delikatnie przytrzymaj rączki, nigdy nie oddawaj uderzenia.
- Powiedz stanowczym i opanowanym głosem patrząc dziecku w oczy, że tego nie wolno robić wytłumacz dziecku logicznie konsekwencje jego zachowanie i niebezpieczeństwo z tym związane.
- Pamiętaj, że dziecko potrzebuje bardzo akceptacji i miłości – gdy jest grzeczne przytulaj je i chwal jak najczęściej. Dzięki temu buduje się w nim poczucie własnej wartości.
- Nie kłóć się z dzieckiem – kiedy się złości nie słucha Twoich argumentów.
- Nie karz dziecka za napady złości ale też nie pocieszaj – poczekaj z boku aż złość minie. Jak dziecko zobaczy, że nie ma obserwatorów jego napadu złości i nikt na jego zachowanie nie reaguje – samo dojdzie do wniosku, że nie warto już się tak zachowywać.
- Nie karm go na siłę jeżeli nie chce jeść – dziecko uczy się być samodzielne i chce decydować kiedy będzie jadło. Zaproponuj mu jedzenie za chwilkę.
- Nie zmuszaj dziecka, by pożyczało ukochane zabawki innym dzieciom, jak dziecko będzie starsze nauczy się, że należy się dzielić zabawkami z innymi dziećmi.
- Próbuj wyłapywać początki złego zachowania i zmieniać je.
- Naucz się zwracać uwagę i wzmacniaj zachowania, które chcesz żeby się powtarzały.
- Zadawaj pytania, na które nie można odpowiedzieć - nie.

Zamiast mówić:
- Może pójdziemy na spacer do parku? ,

Spytaj: Dzisiaj będziemy zbierać kasztany, czy chcesz pójść na huśtawkę? (znajdź plac zabaw w swojej okolicy)

- Unikaj mówienia dziecku, że jest złe i okropne – to tylko jego zachowanie jest niewłaściwe.

Powiedz: „Szkoda, że popsułeś zabawkę i już więcej nie będzie można nim się bawić- jest mi przykro z tego powodu.”

Zamiast mówić: „Jesteś złym, niegrzecznym dzieckiem. Zobacz, popsułeś zabawkę i nie będziesz miał się, czym bawić.”.

- Rozmawiaj z dzieckiem o emocjach, że nie zawsze musi być zadowolone i uśmiechnięte, że każdy się czasami złości i smuci. Warto zadbać, żeby dzieci zrozumiały, że uczucia, które tak mocno przeżywają są udziałem każdego z nas.
- Pamiętaj, że Twoja uległość wobec kaprysów dziecka jest dla niego sygnałem, że jesteś słaba i nie może mieć w Tobie oparcia. Przejęcie decydowania przez dziecko daje mu krótkotrwałą satysfakcję, ale jednocześnie daje poczucie dyskomfortu, że nie może na Rodziców liczyć. Zdezorientowane dziecko będzie Wami manipulowało, chociaż wcale nie będzie się z tym dobrze czuło.
- Pamiętaj, że wszystkie osoby opiekujące się dzieckiem powinny przyjąć jednolitą strategię postępowania z dzieckiem. W przeciwnym razie zrobimy dziecku jeszcze większą krzywdę.
- Ważne jest, aby każdy dzień dwulatka był zaplanowany. Dla dziecka ważna jest przewidywalność zdarzeń: stałe pory wstawania, drzemki, posiłków, wieczornej kąpieli, a nawet wyjścia na spacerek.
- Ważny jest też porządek i stałe miejsca przechowywania zabawek – porozrzucane po całej podłodze klocki i inne zabawki mogą też być przyczyną rozdrażnienia dziecka i jego większej skłonności do wybuchów złości.
- Gdy Twoje dziecko wyłącza telewizor a Ty go wyłączasz a ono znowu wyłącza – nie denerwuj się. Twoje dziecko nie jest złośliwe tylko po prostu założyło sobie, ze telewizor ma być wyłączony i nie rozumie, że Ty masz odmienne zdanie.
- Pamiętaj, że okres buntu Twojego dziecka minie i wtedy w nagrodę za Twoją cierpliwość i konsekwencję zmieni się ono w otwartą i nastawioną na współpracę osobę."

Podobał Ci się artykuł?

Dodaj do  
Kopiuj link do podstrony
Agnieszka
Autor: Agnieszka
Nazywam się Agnieszka Jasińska. Od kilku lat związana jestem z serwisami parentingowymi, głównie ze StrefaMamy.pl. Bacznie obserwuję również to co wymyślają, tworzą i próbują nam sprzedać producenci akcesoriów i produktów dla dzieci. Sama nie ma (jeszcze) dzieci. Mam jednak z nimi, a także z ich rodzicami styczność praktycznie codziennie przez co ich potrzeby nie są mi obce.