Dziecko z chmur - recenzja książki

Bardzo trafna recenzja - nic dodać nic ująć. Podobają mi się uzupełnienia w postaci informacji praktycznych; jak wygląda adopcja krok po kroku, itd.

Kupilam ksiazke, troche po kryjomu. Trafia w samo sedno. Teraz , po przeczytaniu czuje, ze nie jestem sama, nie czuje sie inna, gorsza. Czytam po raz drugi, placze, oczyszczam sie, a jutro , na wiosne pojawie sie z usmiechnieta twarza i pocaluje mojego meza na jutro za to , ze kocha mnie, jak mowią pomimo. Po Swietach, jak goscie wyjada, poszukamy naszego dziecka z chmur i czekać na nie bedziemy chocby do zniw przyszlorocznych , a moze i dluzej. Siostrze juz napisalam, ze mi lepiej. Ladna ta ksiazka , madra, czasami wstydliwa, ale prawdziwa przecież. Mnie sie podobala. To polecam.

Przeczytałam trochę przez przypadek. Książka warta chwili ciszy, wzruszająca, głęboka i mądra. Dyskretnie polecę ja moim znajomym. Ogromnie spodobała mi się bajka umieszczona na końcu, to jak sądzę dobry przykład pokazania dziecku adoptowanemu, jak wielkim jest skarbem dla rodziców. Mnie osobiście poruszyła do głębi. Postaram się być teraz jeszcze bardziej cierpliwa wobec własnych dzieci i jeszcze bardziej kochająca.

Już teraz wiem, dlaczego żonie tak zależało na kupieniu tej książki. Ostatecznie przeczytaliśmy ją oboje. Bardzo chciałbym móc osobiście spotkać się przy kawie z jej autorkami. Ich słowa pozwoliły nam odnaleźć nadzieję i pokrzepienie. To dobra lektura także dla facetów, takich, jak ja, dla których pewne zachowania mojej żony były do tej pory niezrozumiałe. Może to głupio zabrzmi, ale miło wiedzieć, że inni zmagają się z podobnymi problemami. Brawa dla autorek, które ośmieliły się opowiedzieć o swojej prawdziwej historii bez owijania w bawełnę. Dzięki za szczerość!

Cześć, mam pytanie, czy inne niedoszłe mamy czuły podobnie jak autorki książki? Przeczytałam ją ze łzami, bo przypomniałam sobie swoją walkę o dziecko. Ogromnie wzruszająca i prawdziwa książka! Polecam!

Jeśli szukacie książki na jesienne wieczory - polecam! Latem jakoś nie wypada tak płakać. Ja jednak zabrałam ją na wakacje, zaszyłam się na rozpadającym się mazurskim pomoście z wystawioną wędką oraz z postanowieniem, że poczytam sobie między tańcem spławika. Mój mąż opiekował się w tym czasie dziećmi - Jasiem i Zuzką. Ostatecznie zapomniałam o spławiku, przecierałam oczy, by dostrzec litery, słowa. Tak bardzo poruszyły mnie wyrazy, zdania, a ostateczny przekaz sprawił, że wróciłam do naszego domku letniskowego odmieniona. Uśmiechnęłam się do kota i podarowałam mu dwa okonie, utuliłam moje skarby z postanowieniem bycia lepszą mamą, a potem leżeliśmy z mężem w samych śpiworach na ganku i patrzyliśmy w gwiazdy. Już dawno nie było tak dobrze. Szkoda, że tak rzadko trafiają w moje ręce książki, które prowokują mnie do stawania się lepszą.

Przeczytałam tę wspaniałą książkę płacząc, ponieważ teraz wiem że nie tylko ja tak cierpię winię siebie Boga itd. Pomogła mi uwierzyć że warto znaleść te swoje dziecko z chmur, mąż nie chciał słuchać o adopcji denerwował się iż kupiłam te książkę i czytając płaczę ale gdy pewnego wieczoru po powrocie ze spacerku z psem mąż czyta książkę byłam zdumiona szczęśliwa a gdy po przeczytaniu powiedział jestem gotów z głosem drżącym.