Przedszkolakiem czas zostać

W życiu wielu maluchów przychodzi taki czas, gdy rodzice postanawiają je wysłać do przedszkola. Decyzja to ze wszech miar słuszna, bo może pozytywnie wpłynąć na rozwój dziecka.

Przede wszystkim ma ono okazję przebywać ze swymi rówieśnikami, a więc uczyć się prawidłowych relacji z innymi, przestrzegania zasad, panowania nad emocjami itp. Bogactwo kontaktów pomaga też niejednokrotnie przezwyciężać nieśmiałość, uczy dzielenia się z innymi i zachowywania norm grupowych. Mimo plusów chodzenia do przedszkola, pierwszy dzień dla naszego malca może być bardzo trudny. W końcu radykalnie zmienia się jego otoczenie, to do czego jest przyzwyczajony, zarówno jeśli chodzi o miejsce, jak i o osoby oraz plan dnia. Warto więc wcześniej przygotować go do tych zmian.

Zoabacz zajęcia przygotowujące dzieci do przedszkola.

Rytm dnia

Dla wielu dzieci nowością jest, że w przedszkolu wszystko odbywa się według z góry określonego rytmu, który nie zawsze jest zgodny z tym, na co one mają aktualnie ochotę. Możemy im pomóc, jeśli wcześniej sami wprowadzimy w naszym domu pewien porządek dnia. Chodzi o to by przyzwyczaić maluchy, że pewne rzeczy takie jak jedzenie posiłku, mycie się, kładzenie się spać odbywa się o stałych porach wyznaczanych przez rodziców. Oczywiście bez konsekwencji w realizacji plan dnia na nic się nie przyda. Dlatego trzeba być odpornym na teksty w stylu „mamusiu proszę, jeszcze chwilę się pobawię”, które powtarzać się potrafią wielokrotnie, szczególnie gdy rodzic takim prośbom ulega. Dodatkowo owa dziecięca „chwila” jest na tyle nieokreślona, że może wydłużać się w nieskończoność. Warto też przyzwyczajać malucha do zostawania bez mamy i taty. Możemy na przykład na zasadzie wymiany usług poprosić koleżankę, by została z nim na godzinkę lub dwie.

Samodzielność

O ile w domu dziecko ma do dyspozycji rodziców niemal na każde zawołanie, o tyle w przedszkolu wychowawca ma pod opieką kilkanaście maluchów i musi między nich podzielić swoją uwagę. Stąd lepiej w przedszkolu funkcjonują ci, którzy są bardziej samodzielni. Jasną sprawą jest, że inne możliwości ma dziecko, które idzie do przedszkola w wieku trzech lat, a inne cztero- czy pięciolatek, niemniej pewne podstawowe czynności powinno wykonywać same. Przede wszystkim te związane z załatwianiem potrzeb fizjologicznych i higieną w tym względzie. I nie chodzi tu tylko o to, że wychowawca nie może z każdym maluchem wychodzić do ubikacji, ale też o to, że brak takich umiejętności może być nieprzyjemny w skutkach dla samego dziecka. Dodatkowo może wywołać śmiech czy przezwiska ze strony pozostałych członków grupy przedszkolnej. Kolejna istotna sprawa to umiejętność samodzielnego jedzenia, w tym w miarę sprawne posługiwanie się widelcem i łyżką. Pomocne też będzie, szczególnie w sytuacji, gdy grupa wychodzi na spacer, jeśli malec sam będzie umiał ubrać kurteczkę i nałożyć buciki. Na pewno wychowawca pomoże każdemu podopiecznemu w odpowiednim ubraniu się, ale też i pochwali, gdy zobaczy, że ktoś przynajmniej częściowo poradził sobie sam – to bardzo dobrze wpływa na poczucie wartości malucha oraz na dobre samopoczucie w przedszkolu.

Przeczytaj jak nauczyć dziecko pomagać innym.

Przygotowania bezpośrednie

Przed wyborem przedszkola dobrze jest skonsultować się ze znajomymi, którzy mają dzieci w podobnym wieku. Być może uda się zapisać naszą i ich pociechę do jednej grupy, wtedy obojgu będzie raźniej. Gdy już wiemy gdzie będzie uczęszczać, warto zapytać czy przedszkole nie organizuje Dnia Otwartego, a jeśli tak to wziąć w nim udział. Dajemy wówczas maluchowi możliwość wcześniejszego zapoznania się z nowym miejscem, co więcej możemy wzbudzić jego ciekawość i zainteresowanie. Później wystarczy te odczucia podsycać, mówiąc mu, jak to fajnie będzie w przedszkolu, że będzie się mógł bawić zabawkami, które widział i pozna wielu kolegów i koleżanek. W ten sposób budujemy w małej główce pozytywny obraz pójścia do przedszkola.

Do przedszkola czas wyruszyć

I w końcu nadszedł ten długo oczekiwany dzień. Postarajmy się, by rano nie było w nim zbytniego pośpiechu. Gdy trzeba, wstańmy wcześniej, zjedzmy spokojnie śniadanie i rozmawiajmy z maluchem o przyjemnych rzeczach. Jeśli chcemy, by nie bał się on zostać w przedszkolu, sami powinniśmy odsunąć na bok nasze obawy. Inaczej domyśli się on, że mama czy tato odczuwają niepokój, że udają radosnych, a tak naprawdę martwią się i ten stan na pewno udzieli się dziecku. Pamiętajmy też, by nie wydłużać niepotrzebnie pożegnania w przedszkolu. Zaznaczmy, że wrócimy po niego, gdy skończymy pracę, powiedzmy, że na pewno będzie mu tu dobrze i zostawmy pod opieką wychowawcy. Nawet jeśli maluch płacze nie wracajmy do niego: im szybciej zrozumie, że rodzic już wyszedł tym szybciej przestanie płakać. A nas niech uspokaja myśl, że wychowawca na pewno dobrze zaopiekuje się naszą pociechą. Postarajmy się też w ten pierwszy dzień przyjść po malucha o tej godzinie, o której odbierana jest większość dzieci. Niech nie myśli, że został samo, że zapomnieliśmy o nim. No i pamiętajmy, by porozmawiać o z nim o tym dniu, wypytujmy o szczegóły, zwracajmy jego uwagę na to, co mu się podobało itp. Możemy też pomyśleć o jakiejś nagrodzie za pierwszy dzień spędzony w przedszkolu.

Nawet jeśli te początkowe dni będą dla naszego dziecka stresujące, pamiętajmy, że przebywanie w grupie przedszkolnej jest dla niego dobre i pomoże mu w prawidłowym rozwoju. Bądźmy wyrozumiali, miejmy czas na wysłuchanie jego obaw, ale też nie zgadzajmy się, by pod byle pretekstem opuszczał zajęcia przedszkolne. Dołóżmy też starań, by pracować z nim nad opisanymi wcześniej umiejętnościami przydatnymi w nowym miejscu. I na koniec ważna rzecz: wychowawca w przedszkolu jest naszym sprzymierzeńcem w wychowaniu. Patrząc na naszą pociechę z zewnątrz, może dostrzec to, czego my nie widzimy, warto więc rozmawiać z nim i brać sobie do serca jego uwagi.