Dysleksja

Jak poznać, że to dysleksja.

Przede wszystkim dziecko z tym zaburzeniem czyta wolno, pisze niewyraźnie, przestawia litery (np. „melko” zamiast „mleko”), robi błędy ortograficzne i ma spore trudności z zapamiętaniem wiersza. Często zapomina różnych nazw, nazwisk i ma „coś na końcu języka”.

Objawy dysleksji można zauważyć naprawdę wcześnie. Dzieci z tym problemem bardzo często nie raczkują lub raczkują bardzo mało. W wieku przedszkolnym są mniej sprawne, mają trudności z ubieraniem się, zakładaniem butów i wiązaniem sznurowadeł. Mylą lewą rączkę z prawą, mówienie sprawia im problem przez długi okres (zniekształcają głoski, nawet całe wyrazy). Czytanie i pisanie zupełnie je nie interesuje. Podobny stosunek mają do rysowania. Oczywiście nie każde dziecko z takimi trudnościami ma dysleksję! Jednak, aby się upewnić i nie krzywdzić malucha, należy udać się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, gdzie specjalista oceni rodzaj i stopień trudności i rozpocznie niezbędną terapię. Taka terapia może trwać nawet do 4 lat. Najlepiej oczywiście rozpocząć jak najwcześniej, w zerówce czy w pierwszej klasie.

Jak możesz wesprzeć swoje dziecko, u którego zdiagnozowano dysproblem.

Po pierwsze: wyrozumiałość. Nie myśl, że jest leniwe i po prostu nie chce wziąć się do nauki. Ono potrzebuje zrozumienia, akceptacji i Twojej życzliwości!

1.Zapewnij mu dobre warunki do pracy. Miejsce powinno być czyste, uprzątnięte, bez zbędnych przedmiotów, które będą jedynie rozpraszać i odwracać uwagę.

2.Pomagaj w trudniejszych zadaniach, chwal za nawet najmniejsze sukcesy! Wspólnie ćwiczcie głośne czytanie i pisanie z pamięci. Tłumacz, co robi źle, ale nie krytykuj!

3.Warto skupić się na tym, co najbardziej interesuje Twoje dziecko, w czym jest dobre i co sprawia mu radość.

4.Koniecznie naucz je, jak korzystać ze słownika ortograficznego.

5.Pamiętaj, by codziennie kontrolować jak dziecko wykonuje zadania domowe. Tylko trwała i systematyczna praca przynosi rezultaty!

6.Warto przed nauką pobudzić umysł jakąś ciekawą zabawą, np. w naśladowanie głosów zwierząt lub w rymowanie (co rymuje się ze słowem „szafa”?)

Mimo, że dysleksja może skomplikować, nigdy nie zakładaj, że Twoje dziecko sobie na pewno nie poradzi! To nieprawda! Z dysleksją można żyć, trzeba tylko rozpocząć specjalistyczną terapię i ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Należy zachęcać dziecko do pracy, musi ono widzieć w tym sens. Z Twoim wsparciem na pewno będzie mu łatwiej.